Zadužbine predstavljaju vitalni deo kulturnog, obrazovnog i društvenog tkiva sveta. One su poput mostova koji povezuju prošlost, sadašnjost i budućnost, prenoseći nasleđe i vrednosti kroz generacije. Zadužbine su svedočanstva o velikodušnosti pojedinca i služe za podršku različitim oblastima ljudskog delovanja, kao što su obrazovanje, umetnost, nauka, religija ili humanitarni rad. One igraju ključnu ulogu u očuvanju kulturnog nasleđa. Mnoge velike biblioteke, muzeji, galerije i istorijski spomenici postoje zahvaljujući zadužbinarima. One omogućavaju pristup znanju i umetnosti, čuvajući tako kulturni identitet i inspirišući nove generacije.

Kapetan-Mišino zdanje upravo je takva zadužbina. Istovremeno, predstavlja jedan od najupečatljivijih spomenika arhitekture u Beogradu od izuzetnog istorijskog i kulturnog značaja. To je možda i najpoznatija građevina devetnaestog veka u Beogradu. Nalazi se u ulici Studentski trg br. 1, a sagrađena je u periodu od 1857. do 1863. godine, prema planovima češkog arhitekte Jana Nevole. Zgradu je podigao dunavski kapetan Miša Anastasijević, trgovac solju koji je posedovao brodove i važio za najbogatijeg čoveka svog doba. Zato ne čudi da je i zdanje koje je planirao da podigne bilo posebno i impozantno. U vreme kada je podignuta, zgrada Kapetan-Mišinog zdanja je bila najmonumentalnija zgrada u Beogradu. Fasada je veoma bogato dekorisana. Naročito je jak venecijanski uticaj, pa su je beograđani zvali Venecijanska palata. Zapravo, ovo je bila prva palata projektovana u srednjoevropskom stilu, u kombinaciji gotike, renesanse i romantizma.

Nakon završetka izgradnje, kapetan Miša je poklonio ovo zdanje svojoj domovini u obrazovne svrhe. Na njemu se i dalje nalazi natpis „Miša Atanasijević svome otečestvu.“ U zgradu je 1863. preseljena Velika škola, a danas se u njoj nalaze sedište Rektorata Univerziteta u Beogradu, deo Filozofskog fakulteta i Katedra za srpski jezik Filološkog fakulteta.

Zbog svog značaja, Kapetan-Mišino zdanje bilo je među prvim objektima koji su se našli pod zaštitom države. Uredbom o zaštiti beogradskih starina, 1935. prvi put je pokrenuto ovo pitanje, ali je zvanični dokument o zaštiti donet tek 11 godina kasnije. Danas je spomenik od izuzetnog značaja i važan je deo kulturne baštine Beograda. Ovo zdanje nije samo simbol prošlosti Beograda, živopisni podsetnik na bogatu istoriju i kulturno nasleđe grada, već i spomenik filantropiji i društvenoj odgovornosti, spomenik koji inspiriše i podseća nas na važnost deljenja, brige o drugima i ulaganja u zajednicu.