Stare građevine su tihi svedoci vremena, čuvari istorije i kulturnog nasleđa; svaka cigla, prozor i vrata pričaju priču o prošlim generacijama. Ključne za očuvanje kulturnog identiteta, odražavaju stilove i tendencije određene ere, dajući nam uvid u arhitektonske tradicije i estetske preferencije svog vremena. Kroz njih možemo razumeti kako se arhitektura razvijala i kako su se kulture menjale. Imaju poseban šarm i karakter. Njihova autentičnost i jedinstvenost stvaraju atmosferu koja privlači ljude, bilo da se radi o turistima, umetnicima ili sugrađanima i komšijama koji svakodnevno prolaze pored njih. Ove građevine čuvaju sećanje na istorijske događaje i ličnosti; povezujući nas s našom prošlošću, podsećaju nas da je istorija živa, da je kultura dinamična i da svaki kamen ima svoju priču koja čeka da bude ispričana. Najzad, one daju dušu gradovima i naseljima.

Konak kneginje Ljubice spada u red upravo takvih građevina. Jedinstven i autentičan, kroz spoj orijentalnog i evropskog arhitektonskog stila u punom svetlu prikazuje sudar istoka i zapada na raskrsnici na kojoj je nikao naš grad. Takođe, jedna je od retkih zgrada iz perioda prve vladavine kneza Miloša Obrenovića koje su preživele sve ratove i bombardovanja i ostale sačuvane do danas.

Konak je podignut 1830. godine, po planovima i pod rukovođenjem Hadži Nikole Živkovića, zvaničnog kneževog graditelja. Prvobitno je zamišljen kao reprezentativni dvor srpske vladajuće dinastije Obrenović, ali je tu uglavnom boravila samo knjeginja Ljubica Obrenović sa sinovima, dok je knez Miloš Obrenović zbog blizine Turaka malo boravio u njemu. Zbog toga primarnu namenu Konak ostvaruje tek tokom prve vladavine kneza Mihaila (1839–1842), kada je služio kao njegova rezidencija. Nakon proterivanja Obrenovića iz Srbije zgradu su u narednih sto trideset godina koristile i prema svojim potrebama uređivale različite državne institucije. Tu je bio smešten Licej, zatim Prva beogradska gimnazija, pa Apelacioni i kasacioni sud. Godine 1912. u Konak je smešten Zavod za vaspitanje gluvoneme dece. Nakon toga Konak je bio dom Muzeja savremene umetnosti – ,,Muzeja kneza Pavla”, zatim Crkvenog muzeja, pa Škole za primenjenu umetnost, za čije potrebe je Konak renoviran. Od 1945. do 1947. u Konaku je bio smešten deo Patrijaršije, a od 1947. Republički zavod za zaštitu spomenika kulture.

Sedamdesetih godina obnovljeni su fasada i enterijer, a Konak dobija novu namenu. Uprava grada Beograda odlučila je da zgrada Konaka, u skladu sa svojim istorijskim, umetničkim i spomeničkim nasleđem, postane muzej. Posle sanacije i rekonstrukcije zgrada je 1980. ušla u sastav Muzeja grada Beograda, a u septembru iste godine otvorena je stalna muzejska postavka „Enterijeri beogradskih kuća 19. veka“. Stalna muzejska postavka prikazuje nastanak i razvoj visoke građanske kulture, način života i stanovanje u devetnaestovekovnom Beogradu, pružajući nam jedinstvenu mogućnost da zavirimo u beogradske kuće s početka devetnaestog veka.

Zato, kad vam se ukaže prilika, obavezno posetite Konak knjeginje Ljubice. U njegovim sobama i salonima, u reprezentativnim predmetima likovne i primenjene umetnosti koji su nekada pripadali dinastiji Obrenović i uglednim građanskim porodicama, možete da vidite čitavo jedno društvo u nastajanju, da ga shvatite i doživite.