Obilićev venac je ulica smeštena u samom centru Beograda, nedaleko od Knez Mihailove ulice. Ulica i deo grada oko nje nazvani su po srpskom srednjevekovnom junaku Milošu Obiliću, koji je u Kosovskom boju 28.6.1389. godine ubio turskog sultana Murata I. Miloš Obilić je centralna ličnost srpske epske tradicije i kosovskog mita, pa ni ne čudi da jedna od centralnih gradskih ulica nosi ime upravo po njemu. Danas Obilićev venac, uz Knez Mihailovu ulicu, pripada jedinstvenojoj kulturno-istorijskoj ambijentalnoj celini i deo je centralne pešačke zone Beograda. Današnji prepoznatljiv izgled ovaj deo našeg grada dobio je tek u 19. i 20. veku, mahom pre Drugog svetskog rata, dok su protekli vekovi i istorija zabeležili njegova mnogobrojna lica koja su se smenjivala u vekovnom sukobu istoka i zapada, od rimskog perioda, preko borbe za prevlast dva velika carstva na čijim razmeđima se našao naš grad i ova ulica, pa sve do posleratnog perioda i najzad, sadašnjice.

Ovo mesto je već u rimskom periodu bilo prepoznato kao važan strateški položaj, što mu je i dalo prve obrise. Tokom srednjeg veka i najezde Turaka tu su, na livadama odakle je kretala strmina, postavljani turski logori i šatori, da bi u potonjim vekovima Obilićev venac bio poprište borbe za prevlast, ali ne u smislu bojnog polja na kom su se vodili bojevi i bitke, već kao prostor gde su podizane i rušene građevine koje su obeležavale dva velika i moćna carstva, Osmansko i Austrougarsko.

Tokom 16. i 17. veka ovde je nikla čitava četvrt sa stambenim objektima, bolnicom, karavansarajem i čak pet džamija, među kojima je bila najpoznatija Ibrahimbegova, da bi tokom austrougrarskih osvajanja i nastojanja da se Beograd evropeizuje i dobije zapadne crte ove građevine bile porušene. Na njihovom mestu su kasnije sagrađene nove, a neke su nikle tek u dvadesetom veku.

Na Obilićevom vencu nalaze se čuveni restoran i kafić Ruski car, omiljeno mesto mnogih Begrađana, hotel Mažestik, kao i zgrada Tanjug-a. U periodu posle Drugog svetskog rata ona je bila sedište zloglasnih UDBE i OZNE, branika novostvorenog komunističkog diktatorskog režima; u prostorijama ove zgrade nepodobni protivnici su ispitivani, isleđivani i mučeni. Neka od ovih svedočanstava zauvek su zabeležena u delima naših veliki pisaca i boraca za slobodu misli, Borislava Pekića i Dragoslava Mihailovića.

Danas, sa istorijske distance, ovu ulicu i građevine po kojima je prepoznatljiva posmatramo na drugačiji način. Mnogobrojni posetioci, prolaznici, turisti, odmaraju se i ćaskaju u nekom od kafića po kojima je Obilićev venac čuven, ni ne sluteći kakve priče, sudbine ili trenutke on pamti.